IAM B

art collection

Paintings

 

 

 

 

 

                                                          Pic of a Russian venus, 1926 by Custodiev.


Amsterdam Joffer; in research


Geest, Chris van;  Choice out his oeuvre (oil paintings; see also sculptures):

In collection 'Rotterdamse studenten vereniging Laurenties', copy after,  by Cris van Geest








 

Geest, Chris van;  Choice out his oeuvre (oil paintings; see also sculptures

BIOGRAFIE   CHRIS VAN GEEST

  (geboren Vlaardingen, 1942)
  Korte Leidsedwarsstraat 3, Amsterdam - telefoon (020) 6269783
  Email: charles1942@hotmail.nl

1960/63
Opleiding   aan de Academie voor Beeldende Kunsten St. Joost, Breda


Solotentoonstellingen   
1965
Galerie   Mokum, Amsterdam

1969
Galerie   Mokum, Amsterdam

1971
Galerie   Mokum, Amsterdam

1977
Galerie   Siau, Amsterdam

1986
Galerie   d'Eend, Amsterdam


Groepstentoonstellingen   
1965
Nieuwe   figuratieven. Reizende   tentoonstelling georganiseerd door Galerie Mokum, Amsterdam

1967
'2000   dagen Mokum'. Galerie   Mokum, Amsterdam

1968
Figuratie. Galerie Mokum, Amsterdam

1969
Jonge   Nederlandse realisten van galerie Mokum. Gemeentemuseum, Arnhem
  Realiteitenkabinet. Arti et Amicitiae, Amsterdam

1970
Galerie   Delahuis, Eindhoven

1970/71
Vijftig   jaar Nederlandse realistische kunst / Fifty years of Dutch realistic art. Reizende tentoonstelling,   samengesteld door Galerie Mokum, Amsterdam

1971
Dutch   realists. Archer   gallery, Londen

1972
10 jaar   Mokum.   Overzichtstentoonstelling in Arti et Amicitiae, Amsterdam

1972
Atelier   10. Stedelijk   Museum, Amsterdam

1974/77
Galerie   Siau, Amsterdam

1986
Galerie   d'Eend, Amsterdam

2006/11
Galerie   Petit, Amsterdam

2006/08
Realisten   Beurs. Passagers   Terminal, Amsterdam                                                                                                                                                                        



Literature.

Folder Galerie Mokum; 20 jaar nieuwe realisten; 20 jaar Mokum; 8 mei-23 juni 1982;ill.

TentoonstellingCatalogus Stichting Zienagoog: 'aspekten eigentijds realisme' 11 december 1982;ill.

Tentoonstelling catalogus: 'jonge nederlandse realisten van galerie Mokum; Gemeente museum Arnhem 7 april 1969;ill.

Tentoonstellingcatalogus galerie Delahuis, Eindhoven; not dated; ill;

Heineken jaarverslag 1980; ill. 4 double pages;

Tentoonstelling catalogus NKB Presentatie; Singermuseum mei 1976; ill.

Folder portal Gallery; not dated; ill.

Tentoonstelling catalogus 10 jaar Mokum; juni 1972; ill.

Magazine Alert april 1986; # 4; ill.

VPRO TV gids mei 1976; ill.

Folder/ affiche Atelier 10;Stedelijkmuseum Amsterdam; november 1972; ill.

Poster Galerie Mokum mei 1974; ill.

Uitnodiging kaart galerie Forum Amsterdam; april 1986; ill.

Catalogus Europaprijs/prix Europe; 1980; ill.

Folder tentoonstelling galerie Quadra; not dated; ill.

Tentoonstelling catalogus: vijftig jaar realistische kunst; Intro prof. dr. H.L. Jaffé; not dated; ill.

 


brueghel 1 Bird at gallow added. In Research, cert. Friedlander



 

 Breughel 2 ? , Bril? sold as , by Christies Amsterdam , presumeably Stalamt ?




 breughel ? 3 In research


Breughel 4 sold; cert. Claus Ertz




Collection Venema, Libbe;  105x70; 70x50 cm; oil/various technics, gold/silver foil

Libbe Venema (Groningen, 10 januari 1937Dalerveen, 5 juni 1994) was een Nederlands beeldend kunstenaar.(See also prints)

Galerie Bakker:
Groninger - kunstenaar - christen met hart en ziel.
Een karakteristieke uitspraak van Libbe Venema was : "Over schilderijen moet je niet praten, naar schilderijen moet je kijken". Toch was het weinigen gegeven om zo helder het proces van het herscheppen van de werkelijkheid zoals dat in de abstracte kunst geschiedt, onder woorden te brengen.
De TV opnamen die in 1989 en 1994 over deze in Groningen geboren kunstenaar werden uitgezonden, werden bij de opening van de retrospektieve expositie bij Galerie Bakker getoond en zijn bij de galerie op verzoek te bezichtigen. Venema is onderwijzer geweest in Emmeloord, Meppel en Leusden.
In de zestiger jaren begon hij te schilderen. Hij was ontvankelijk voor de vernieuwende culturele ontwikkeling van de kunstkring "De Ploeg"en in zijn werk werkten deze verworvenheden door in linoleumsneden en schilderijen van landschappen met hoge horizon en de toepassing van de kleuren oranje, grasgroen, de okers, het helderblauw.
In de tachtiger jaren is de prachtige techniek van zilverfolie en bladgoud opmerkelijk; in de negentiger jaren ( hij overleed in 1994 in Dalerveen Dr.) werd zijn werk steeds lichter; zijn laatste schilderijen zijn oplichtend, stralend en kleurrijk.
Gedurende de lange tijd van zijn kunstenaarschap verwierf Venema - een eigenzinnige en temperamentvolle noorderling bij uitstek - mede door de talloze exposities in het hele land - grote bekendheid en waardering.

Libbe Venema volgde een opleiding aan de kweekschool, waarna hij als onderwijzer werkzaam was in achtereenvolgens Emmeloord, Meppel en Leusden. Venema had als autodidactisch kunstenaar grote belangstelling voor de werken van de kunstschilders die deel uitmaakten van de in 1918 opgerichte kunstkring "De Ploeg". De invloed van deze kunstenaars is van verstrekkende betekenis geweest voor de werken die Venema, naast zijn drukke werkzaamheden als onderwijzer, in zijn vrije tijd produceerde. Het werk van de temperamentvolle noorderling Libbe Venema ondervond op talloze exposities veel waardering.[bron?] In 1989 en 1994 was Venema te zien in speciaal aan hem gewijde tv-programma's bij de EO. Venema overleed in 1994 in het Drentse dorp Dalerveen. Het werk van Libbe Venema werd aanvankelijk beïnvloed door De Ploeg. Later is hij een eigen weg gegaan. Venema ging uit van de werkelijkheid waarmee hij zich zeer verbonden wist en kwam uit bij het abstracte. Zo schilderde hij veelal series van eenzelfde onderwerp. Hij zocht achter de waargenomen werkelijkheid het wezen van de dingen. Een schilderij van een huis bijvoorbeeld wordt gekarakteriseerd door de mensen die erin woonden. Daarbij ging het vooral om de wijze van schilderen (verfbewerking) en het licht daarin. Licht was voor Libbe hoop. Venema heeft muurschilderingen gemaakt in het Dr. Janssen-ziekenhuis en in de kerkzaal van de Nederlands Gereformeerde Kerk beide in Emmeloord. Verder beschilderde hij een doopvont (1993) in de Gereformeerde Kerk (vrijgemaakt) te Houten. In 1990 en 1994 is zijn werk te zien geweest tijdens interviews op de Nederlandse televisie (Evangelische Omroep). Met grafisch vormgever Steven van der Gaauw werkte Venema aan een bibliofiele uitgave van een dichtbundel van Henk Knol. Exposities vanaf 1960 te Groningen, Meppel, Zwolle, Amsterdam, Utrecht, Arnhem, Kampen, Maastricht, Oudewater en Emmeloord.

Docent HBS, Emmeloord,Docent Basisschool Meppel, Directeur Basisschool, Leusden,Lid Kerkenraad Gereformeerde Kerk Vrijgemaakt, Meppel

Lit.:Ander hooglied (1994); Jacobs 2000 , vol. 6, p. 116; Lexicon Nederlandse Beeldende Kunstenaars 1750-1950, Pieter Scheen; Galerie Bakker

Kunstveiling: https://docplayer.nl/62875701-Veiling-libbe-venema-van-werken-van-23-februari-2017-vanaf-uur-hermesweg-20-3771-nd-barneveld.html van werken van

Libbe Venema

23 februari 2017

vanaf 14.30 uur

veiling

Hermesweg 20, 3771 ND Barneveld

Tijdens deze veiling worden werken van de in 1994 overleden kunstenaar Libbe Venema verkocht. In de lijst hieronder wordt alle informatie vermeld die wij hebben over de kunstwerken. Niet in alle gevallen zijn titel, techniek en jaar van productie bekend. Ook hadden we soms vragen over de gebruikte materialen.In de catalogus staat een startprijs. Als u vooraf een bod wilt uitbrengen, kunt u dat melden aan Marien Geelhoed (geelhoed@nd.nl). U kunt tot donderdag 23 februari elke dag van 9-16 uur terecht bij het Nederlands Dagblad om de werken te bekijken en een bod uit te brengen. Als u een bod uitbrengt op een werk, wordt dat bod het startbedrag voor de veiling. Als tijdens de veiling niet hoger geboden wordt, is uw bod geaccepteerd.

Op 23 februari wordt een groot deel van de werken ter veiling aangeboden. Om uiterlijk vijf uur wordt de veiling gesloten. Wilt u na afloop van de veilinmet ons over kunst van Libbe in gesprek, neem dan contact op met Marien Geelhoed (geelhoed@nd.nl).

Meer informatie over Libbe Venema vindt u op www.libbevenema.nl

 

 

 

 Brunet de rochebrune , Willem (1905-...) Lit. pieter Scheen p. 179

 Willem Ferdinand Hendrik Brunet de Rochebrune is geboren op 29 juli 1905 te Batavia (Nederlands Indië). Woonde en werkte o.a. in Batavia, Semerang, Djokja, Bandoeng, Den Haag, Leiden, Utrecht, Kampen en St. Paul-de-Vence te Frankrijk, sinds 1938 in Amsterdam. Autodidakt op het gebied van beeldende kunst. Deed een artsenstudie en is gepromoveerd tot dokter in de geneeskunde. Schildert, tekent (pen) en aquarelleert composities en collages. Onderwerpen en kunstrichting: gespecialiceerd in ijzertableaus, voornamelij


 Chade

 

John van Deventer (1903-1952)

(Leiden 1903 - 1952 Kerbournec en Saint-Pierre-Quiberon, Frankrijk)

Johannes 'John' van Deventer was Nederlands kunstschilder, tekenaar en aquarellist, werkzaam in Nederland en in Frankrijk.

Johannes Leonardus (Jan) Kagie (Den Haag, 2 oktober 1907Amsterdam, 31 december 1991) was een Nederlandse schilder en tekenaar.[1]

Leven en werk

Kagie (ook: Jan Kagie jr.) was een zoon van Johannes Leonardus Kagie (1885-1960). Hij leerde de eerste beginselen van het schilderen van zijn vader, maar was verder autodidact. In 1937 verhuisde hij naar Rolde. Hij kwam in aanraking met de schilders van het kunstenaarscollectief De Ploeg. Samen met een aantal Drentse collega's, waaronder Reinhart Dozy, Anton Heyboer en Hein Kray, richtte hij in 1946 de kunstkring De Drentse Schilders op. In 1948 maakte hij een reis met Heyboer door Frankrijk. Hij vestigde zich het jaar erop in Amsterdam, waar hij tot zijn overlijden zou wonen.

Kagie schilderde vooral figuratief, landschappen, interieurs en stillevens, maar zijn werk werd abstracter na zijn vestiging in Amsterdam. Hij was lid van de Beroepsvereniging van Beeldende Kunstenaars en Arti et Amicitiae en kreeg in 1984 de Arti-medaille [2] toegekend.

 


Doeser Jacobus; (1884-....) Lit. Pieter Scheen p. 268; Doeser, Jacob Johannes
1884 - 1971
Jacobus Johannes Doeser werd op 8 december 1884 in Utrecht geboren en woonde en werkte Laren, Utrecht, Zandvoort, Noordwijk, Parijs en Leipzig. In 1940 vestigde hij zich in Bennekom. Doeser vormde zich zelf en schilderde, tekende en lithografeerde Bloemen, landschappen figuren en portretten in een moderne vrije trant.


Dume







Eland Bernardus ( 1884-1952); Lit. Pieter Scheen p.296; Leo Eland woonde en werkte in Ned Indië, Amerika, Zwitserland,Marokko, Amsterdam tot 1936, daarna in Den Haag. Bekend schilder van Indische landschappen. Leo Eland heeft ook geaquarelleerd. Zijn werk hangt in het Amsterdams tropenmuseum en Museum Nusantara in Delft.





Phocas Fokkens  (Amsterdam, 20 december 1888Blaricum  2 september 1965) was een Nederlandse kunstschilder, aquarellist, etser, tekenaar en vervaardiger van houtsnedes. Hij schilderde landschappen, portretten en zelfportretten.

Hij was werkzaam in Amsterdam, Antwerpen en Brugge (België). Bezocht Parijs in 1936 en vertrok op latere leeftijd naar Blaricum.

Van 1909 tot 1911 volgde hij een opleiding aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten in Antwerpen, hij was een leerling van onder anderen Jan Toorop en Juliaan de Vriendt.

In de collectie van de Koninklijke Bibliotheek in Den Haag bevinden zich 41 portretten van schaakgrootmeesters getekend door Ph. Fokkens. Op de Parijse Salon des Indépendants zijn enige keren werken van hem getoond en in 1923 hield het Stedelijk Museum in Amsterdam een belangrijke expositie van werken van Fokkens.

Phocas Fokkens was vanaf 1912 lid en mede-oprichter van De Onafhankelijken te Amsterdam een vereniging van schilders en beeldhouwers, opgericht in juli 1912 in Amsterdam, die juryvrije exposities hield. Van deze groepering maakten onder meer deel uit Paul Citroen, Piet Mondriaan en Jan Sluijters. Hij was ook lid van de Vereeniging van Beeldende Kunstenaars 'De Anderen'.

In 1944 verscheen een boek van hem bij Uitgeverij De Uil in Amsterdam met de titel Vrouwen Links.....Mannen Rechts, oorlogsherinneringen met tekeningen van Fokkens uit de strafgevangenis aan de Amstelveenseweg te Amsterdam. Hij kwam daar terecht na arrestatie op zijn woonadres Herengracht 232 waar hij gedurende de bezetting en enige jaren daarna woonde. Na 1946 betrok Annie M.G. Schmidt woonruimte bij Phocas Fokkens, en zij schreef: Nooit zal ik meer in zo'n leuk oud huis wonen als toen op de Herengracht. De woning was van een schilder die de etage aan mij had verhuurd voor een jaar met alles erin: kopjes en schoteltjes, een tafel, een bed met dekens en drie vlooien, massa's schilderijen van hemzelf en een schildersezel. Etc. Bron: boek, Anna door Annejet van der Zijl pag. 140.

Fokkens,  Phocas (1888-1965). Lit. Pieter Scheen p.343;



Gouwe, Adriaan (1875-1965 Tahiti) . Lit.  Pieter Scheen p. 392. Adriaan Herman Gouwe (roepnaam Herman) (Alkmaar, 8 mei 1875 - Papeete (Tahiti), 28 december 1965 ) was een Nederlands kunstenaar.

Gouwe volgde zijn opleiding aan de Rijksakademie van Beeldende Kunsten te Amsterdam, waar hij een studievriend was van de Maastrichtse kunstenaar Rob Graafland. Tussen 1908 en 1927 bracht hij steeds de helft van het jaar door in Zuid-Limburg. De andere helft van het jaar verbleef hij aanvankelijk in Amsterdam, vervolgens in Blaricum en soms in buitenlandse plaatsen als Parijs en Tanger.

Gouwe huurde voor zijn Zuid-Limburgse verblijf steeds een atelier en een kamer in Gulpen of in het Belgische plaatsje Eben Eymael. Hij was vaak met collega-kunstenaars te vinden in Café Suisse aan het Vrijthof in Maastricht. Met deze kunstenaars (Jan Bakhoven, Guillaume Eberhard, Rob Graafland, Henri Jonas, J. Van der Kooy, Jos Narinx en Vic Reinders) richtte hij in 1910 de Limburgse Kunstkring op.

In de herfst van 1920 reisde Gouwe enkele maanden met Henri Jonas naar Tanger. In de zomer van 1927 kwam hij voor het eerst niet naar Zuid-Limburg maar verbleef hij in Zuid-Frankrijk. Daar las hij in een lokale krant een artikel over Tahiti, en hij besloot daarheen te vertrekken. Zonder nog terug naar Nederland te gaan nam hij een boot naar Tahiti, waar hij op 14 december 1927 arriveerde in de hoofdstad Papeete. Zijn financiële situatie dwong hem er regelmatig toe om opdrachten aan te nemen voor het schilderen van portretten, zonsondergangen en Tahitiaanse vrouwen.

Het Drents Museum te Assen en het Frans Hals Museum te Haarlem hebben werk van Gouwe in hun tentoonstelling.



Moore Henri , after; Various technics, underground 1942. bears a signature.'HM 42'



Vries, D de Dutch Indonesian painter

Djatar, Indonesian painter



Abdullah, ( Raden Basuki?) Indonesian painter; oil on canvas 98x78 cm

  Surakarta, 25 januari 1915 Jakarta, 5 november 1993

 Biografie: Raden Basuki Abdullah                            

Basuki Abdullah was an Indonesian painter and a convert to Roman Catholicism from Islam. His work is characterized as realism and has been exhibited in the Indonesian National Gallery. He received formal training in The Hague. During the Japanese occupation of Indonesia he was an art teacher. After the war he became known internationally, winning an art contest on the occasion of the accession in the Netherlands of Queen Juliana. His status in Indonesia provided an opportunity to paint the official portrait of President Suharto. Abdullah was beaten to death by three assailants during a break-in at his Jakarta home.


Ida Bagus Made Poleng (1915–1999)

 was a traditional Balinese painter. Known also as Ida Bagus Made Poleng or Ida Bagus Made Tebesaya or simply Gus Made.

Biography

He was born in Tebasaya, Ubud, Bali in 1915. Ida Bagus Made came from a Brahman family of accomplished artists in Tampaksiring, Bali. His Father, Ida Bagus kembeng (1897–1952), was a well-known painter who won the prestigious Silver Medal in 1937 at the International Colonial Art Exposition in Paris. Ida Bagus Made first learned painting and carving from his father. He later studied painting under the guidance of Rudolf Bonnet. Bonnet once wrote that Ida Bagus Made was one of the most talented artist in Bali.[1] He was in his teens when the modernization of Balinese art began in the late 1920s, and only 21 years old when he joined the prestigious Pitamaha Artist Guild, founded in 1936 to preserve Balinese art from the threat of tourism and commercialism.

His father, Ida Bagus Kembeng had two wives: Jero Deblog and Ida Ayu Rai. Ida Bagus Made was a child from his second wife. From his marriage with Jero Deblog, Ida Bagus Kembeng had two sons: Ida Bagus Putu Wiri and Ida Bagus Made Belawa. With Ida Ayu Rai, Kembeng had a daughter, Ida Ayu Oka, and two sons: Ida Bagus Made Poleng and Ida Bagus Nyoman Raka.

Ida Bagus Made was married to Gusti Niang and had one daughter, Ida Ayu Sadri. Since Ida Bagus Made did not have a son, he adopted Ida Bagus Pudja, a son of his half brother, Ida Bagus Belawa.

He was known by the Balinese as a ritual specialist for carving sacred masks imbued with magical powers for the surrounding temples of Ubud. As a traditional painter of the Pitamaha generation, he became known worldwide for his artistic mastery.

Ida Bagus Made was a prolific painter who had a profound distrust of art dealers and collectors.[2][3] He scrutinized his admirers and only a handful of collectors passed his test. The late Indonesian President Sukarno was one of such collectors that Ida Bagus Made revered. His works are well sought after and are in the collection of many museums in the world.

He died after an illness in 1999. In 2000, following the artist’s last wish, the widow of Ida Bagus Made loaned over 100 paintings from the artist’s private collection to the Puri Lukisan Museum for safekeeping.[4]

Works

Ida Bagus Made's paintings are some of the best examples of the Ubud school from the Pitamaha generation, and have not been surpassed by younger painters.[2] His paintings have been acquired by prestigious institutions all over the world, including the United Nations, the Royal Tropical Institute Museum (Amsterdam) and the Royal Ethnographic Museum (Leiden). In Indonesia, his paintings are in the collections of former President Sukarno, the Museum Puri Lukisan, the Neka Museum, the Agung Rai Museum of Art, the Bentara Budaya Museum, and many others.[5]

Several most important work from Ida Bagus Made are : (1) Atomic War in Indra's Heaven (Ida Bagus Made' estate in Museum Puri Lukisan). (2) Dancing Leyak (Ida Bagus Made' Estate). (3)Three Women Shape-Shifters (Ida Bagus Made's Estate). [4]

Exhibitions

Before the Second World War, his paintings were included in many touring exhibitions organized by the Pitamaha Artist Guild. Exhibitions were held in the Kunst-ring (Art Circle) of Batavia (1936, 1937, 1939); Bandung (1936, 1938); Tegal (1938); Medan, Palembang and Surabaya (1939).[6]

After 1945, he stopped participating in any exhibitions. Not until 1998 that he gave a blessing to a solo exhibition organized by Darga Gallery (Sanur, Ubud). The exhibition (14 March - 14 April 1998) featured paintings from the Neka Museum, The Agung Rai Museum of Art and of a handful private collectors. Ida Bagus Made attended the opening of the exhibition. A short catalog, entitled Ida Bagus Made - Mata Air Campuhan Masa Silam, accompanied the exhibition.

In 2001, a posthumous solo exhibition was held at the Herbert Johnson Museum of the Cornell University, Ithaca, New York. The exhibition was curated by Prof. Kaja McGowan of Cornell University. Third teen paintings from three private collectors were shown from August 18 - October 28, 2001. An exhibition leaflet: Suaranya Gong Kebyar: the Balinese Art of Ida Bagus Made was published.[4]

In July 2008, a posthumous solo exhibition was held in Museum Puri Lukisan in Bali. This exhibition features paintings from the estate of maestro Ida Bagus Made Poleng and celebrates the visual artistry of one of the foremost painters of Ubud. Fifty paintings from the estate of the artist was presented to the public for the first time. It is accompanied by a catalog: “Ida Bagus Made – the Art of Devotion”[5]

References

· Rudolf Bonnet, Beeldende Kunst in Gianjar, Djawa, Vol. 6, 1936

· · Moerdowo, Reflections on Balinese Traditional and Modern Arts, Balai Pustaka (1983)

· · Adrian Vickers, Hartanto and Dwikora, Ida Bagus Made: Mata Air Campuhan Masa Silam, Darga Gallery (1998)

· · Kaja McGowan, Suaranya Gong Kebyar: The Balinese Art of Ida Bagus Made, Exhibition Catalog, Herbert Johnson Museum, Cornell University (2001)

· · McGowan, Kaja; Adrian Vickers; Soemantri Widagdo; Benedict Anderson (July 2008). Ida Bagus Made - The Art of Devotion. Museum Puri Lukisan. ISBN 978-1-60585-983-5.

· Jean Couteau, Museum Puri Lukisan, Ratna Wartha Foundation (1999)




Johannes Leonardus (Jan) Kagie (Den Haag, 2 oktober 1907Amsterdam, 31 december 1991) was een Nederlandse schilder en tekenaar.[1]

Leven en werk

Kagie (ook: Jan Kagie jr.) was een zoon van Johannes Leonardus Kagie (1885-1960). Hij leerde de eerste beginselen van het schilderen van zijn vader, maar was verder autodidact. In 1937 verhuisde hij naar Rolde. Hij kwam in aanraking met de schilders van het kunstenaarscollectief De Ploeg. Samen met een aantal Drentse collega's, waaronder Reinhart Dozy, Anton Heyboer en Hein Kray, richtte hij in 1946 de kunstkring De Drentse Schilders op. In 1948 maakte hij een reis met Heyboer door Frankrijk. Hij vestigde zich het jaar erop in Amsterdam, waar hij tot zijn overlijden zou wonen.

Kagie schilderde vooral figuratief, landschappen, interieurs en stillevens, maar zijn werk werd abstracter na zijn vestiging in Amsterdam. Hij was lid van de Beroepsvereniging van Beeldende Kunstenaars en Arti et Amicitiae en kreeg in 1984 de Arti-medaille[2] toegekend.



 Klijn, Wilhelm Heinrich; 1892 - 1961; Willem Klijn (1892-1961) was een Amsterdammer, hij deed er de Academie en kreeg lessen van zijn schilderende vader . Gedurende een korte tijd woonde hij in Brussel. In Amsterdam sloot hij zich aan bij de realisten en was lid van De Onafhankelijken, De Brug en St. Lucas.
De kunstenaarsvereniging De Onafhankelijken is nog altijd actief. De Brug heeft bestaan van 1926 tot 1996 en had als doel de introductie van de Nieuwe Zakelijkheid. Leden waren o.a. Charley Toorop, Dick Ket, Theo Swagemakers, Willem Vaarzon Morel.
Zijn ouders gaven Klijn de namen Wilhelm Heinrich mee, hij maakte daar zelf 'Willem H' van.




 

 

 

Konijneburg, Willem (1868-1943).

Willem Adriaan van Konijnenburg (Den Haag, 11 februari 1868 – aldaar, 28 februari 1943) was een Nederlands kunstenaar. Lit. Pieter Scheen  p. 630

Familie

Van Konijnenburg was een lid van het patriciaatsgeslacht Van Konijnenburg. Hij was een zoon van Willem van Konijnenburg (1836-1894), hoofdinspecteur der directe belastingen en later: raadadviseur, en jkvr. Sara Louise Vrijthoff (1841-1918), lid van de familie Vrijthoff. Van Konijnenburg trouwde op 30 september 1897 met Johanna Petronella Kempers (1872-1963). Dit huwelijk bleef kinderloos.

Opleiding

Zomerzegels 1935 ontworpen door W.A. van Konijnenburg

Willem van Konijnenburg verliet in maart 1884 op 16-jarige leeftijd voortijdig het gymnasium van Den Haag. Hij had daar anderhalve klas doorlopen.

Het eerste teken- en schilderonderricht kreeg hij van zijn moeder, waarna hij verderging in een zomercursus aan de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten (1881); ook kreeg hij lessen van de tekenleraar J.C. d'Arnaud Gerkens (1882-1892). Vanaf mei 1884 volgde Van Konijnenburg de opleiding voor de MO-akte tekenen aan de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten en slaagde daar in oktober 1886. Daarna ging hij lesgeven aan privé-leerlingen. Tot zijn leerlingen behoorden onder anderen de illustratrice Rie Cramer, en de schilderes Jeanne Bieruma Oosting. In 1921/1922 ging hij ook lesgeven aan koningin Wilhelmina. De vorstin wilde realistische landschappen schilderen in de traditie van de Haagse School.

De relatie met de koningin leverde hem in 1923 de opdracht een serie postzegels bij haar zilveren regeringsjubileum te vervaardigen en later, in 1940, een definitieve serie postzegels met haar beeltenis. In de tussentijd was hij verantwoordelijk voor de allereerste serie Zomerzegels, in 1935.

Loopbaan

Zijn geringe erkenning als kunstenaar compenseerde Van Konijnenburg door actief deel te nemen aan het culturele leven in de hofstad, waarin het Schilderkundig Genootschap Pulchri Studio en de Haagsche Kunstkring een belangrijke plaats innamen. Om zijn inkomen te vergroten ging Van Konijnenburg in opdracht werken. Zo maakte hij spotprenten voor de weekbladen De Kroniek (1895-1897) en De Nederlandsche Spectator (1896-1901) en affiches voor dienstregelingen van de 'Rotterdamse Stoomboot Reederij Fop Smit & Co. (1896-1904). Na 1900 begon hij zich uitvoerig te verdiepen in een breed scala van onderwerpen zoals filosofie, ethiek, logica en esthetica.

 

Waartoe dit zoeken had geleid, liet Van Konijnenburg zien in De apotheose van het landschap, een geheel van zeventien geschilderde taferelen die hij in 1905/1906 maakte voor de vakken tussen de ramen in de eerste-klasse salon van raderstoomboot W.F. Leemans van rederij Fop Smit & Co. Hij ontwierp in 1909 de gevelbeelden van het kantoor van uitgeverij Martinus Nijhoff aan het Lange Voorhout in Den Haag en ontwierp ook boekbanden. In zijn religieuze werk - dat van na 1915 dateert - spreekt bovendien de invloed van de Vlaamse Primitieven. Met nieuwe vrienden als de kunstcriticus Albert Plasschaert en de dichter P.C. Boutens versterkte hij het beeld van zijn eruditie, intelligentie en beschaving.

Van Konijnenburgs doorbraak volgde in 1917, toen hij dertig werken uit de periode 1910-1917 liet zien - bijna alle uit de collectie-Van Kooten Kok - in een tentoonstelling in Kunstzaal Kleykamp in Den Haag. Van nu af werd Van Konijnenburg in één adem genoemd met kunstenaars als Jan Toorop, Johan Thorn-Prikker, Antoon Derkinderen en Richard Roland Holst. Het aantal tentoonstellingen van zijn werk nam toe. Ook werd hij regelmatig gevraagd zitting te nemen in jury's van prijsvragen.

Monumentale kunstwerken

In de jaren twintig kreeg Van Konijnenburg de gelegenheid zich op een ander terrein van de kunst te bewijzen: hij kreeg opdrachten voor grote monumentale kunstwerken. In de periode 1924-1936 werkte hij samen met Joan Collette aan de beglazing van het koor van de Nieuwe Kerk in Delft en ontwierp hij tussen 1933 en 1941 een reeks wandtapijten voor de aula van de Universiteit te Utrecht. Hij ontwierp ook de Gedenkramen ter gelegenheid van het veertigjarig regeringsjubileum van koningin Wilhelmina voor de Nieuwe Kerk in Amsterdam (1938), die werden uitgevoerd door Joep Nicolas.

Laatste jaren

Bij het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog stelde Van Konijnenburg zich op het standpunt dat een kunstenaar zich buiten de politiek moet houden. Toen hij de keus kreeg om al dan niet lid te worden van de Kultuurkamer koos hij voor het lidmaatschap. Kort daarna overleed hij aan een griepaanval.

Literatuur

· H. de Boer et al., ingeleid door Dr. H.E. van Gelder, Willem van Konijnenburg, Uitgever J.A.A.M. van Es, Wassenaar, 1928.

· Mieke Rijnders, Willem van Konijnenburg, 1868-1943 ('s-Gravenhage, 1990). Daarin: 'Literatuur over Willem van Konijnenburg', p. 261-263.

· Albert Roelofs, Herinneringen van Herman Teirlinck, E.F. Roelofs-Bleckmann en J. Verspyck-van der Elst. Ingeleid door T. Koolhaas ('s-Gravenhage, 1951)

· Jan de Vries, Gemeenschap en wereld-ik, geheel op de wijze der Kunst. Nederlandse kunstkritiek en moderne kunst circa 1900-1920 (Amsterdam, 1990)

· Sanne van Smoorenburg, Willem van Konijnenburg, in De schilders van Tachtig. Nederlandse schilderkunst, 1880-1895.

· Onder redactie van Richard Bionda en Carel Blotkamp, Tentoonstellingscatalogus Rijksmuseum Vincent van Gogh te Amsterdam, (Zwolle, 1991) pp. 215-217;

· Christiaan de Moor, Willem van Konijnenburg, in idem, De eeuw is mooi begonnen maar niet uitgegroeid. Herinneringen. Van commentaar voorzien door H.P.S. de Groot (Amsterdam, 1994) pp. 106-111.

· Mieke Rijnders, Willem van Konijnenburg. Leonardo van de Lage Landen (Zwolle, 2008; ook verschenen als proefschrift Amsterdam)

· Persoonlijkheden in het Koninkrijk der Nederlanden in woord en beeld. Onder hoofdredactie van H.P. van den


Mali senufo painting on linnen; senufo mali painting Boubacar linen canvas  H 95xw145 cm; also in collection foreign ministery


Wilhelm Ferdinand Abraham Isaac (Willem) Vaarzon Morel (1835-1905)  was een Nederlandse kunstschilder, illustrator, aquarellist, pastellist, graficus, tekenaar, etser, lithograaf

Hij was twee jaar pensionair van Koningin Wilhelmina, en verkreeg de 2de prijs (in 1891) uit het Willink van Collenfonds. Hij was lid van Arti et Amicitiae in Amsterdam.

W.F.A.I. Vaarzon Morel is de vader van de schilder Willem Vaarzon Morel (1901-1982) en de grootvader van de bekende paardenschilder Wim Vaarzon Morel jr. (1931), die in 1958 een Prix de Rome, de zilveren onderscheiding in de categorie grafiek, ontving en overgrootvader van flamencogitarist Eric Vaarzon Morel (1961).


 


 portugal tile painting


Rooskens? Bears a monogramm: AR  48


Anton Rooskens?? Refrences to monograms: Rooskens by Ed Wingen,catalog 1976

 


Anton Rooskens (Griendtsveen, 16 maart 1906Amsterdam, 28 februari 1976) was een Nederlands kunstschilder en metaalleraar op de Don Boscoschool in Amsterdam. Als schilder was hij autodidact.

Hij was een van de oprichters van de Experimentele Groep in Holland, welke later opging in de Cobra-beweging. Rooskens was slechts korte tijd betrokken bij Cobra.

Van de Cobra-schilders was hij de enige met een vaste betrekking, zodat hij zijn medebroeders zoals Karel Appel en Corneille van verf en doeken kon voorzien.

Rooskens schilderde aanvankelijk in een expressionistische stijl, met een duidelijke invloed van Vincent van Gogh. Vanaf 1945 (na zijn verhuizing naar Amsterdam) werden zijn werken experimenteel. Beïnvloed door de eenvoudige, strakke vormen van de volkskunst (met name voorouderbeelden uit Nieuw-Guinea, Afrika en India) ontwikkelde hij zijn eigen uitingsvorm, die bestond uit een kleurig lijnen- en vormenspel. Geheel in de traditie van Cobra zijn fantasiewezens in zijn werk te zien.

In de kantine van de school waar hij werkte, heeft hij diverse werken geschilderd ter versiering van de klaslokalen. Zo heeft hij een hele wand voorzien van een kunstwerk. Die wand werd later afgetimmerd met houten schroten. Toen de school werd afgebroken en de wandschildering weer tevoorschijn kwam, wilde men de muur verplaatsen naar de nieuwbouw aan de overkant van de weg. Vanwege de beschadigingen en de problemen die daar het gevolg van zouden zijn, zag men daar vanaf. De weduwe van Rooskens beschikte nog over ontwerptekeningen van de muurschilderingen, waar men toen een tapijt van hetzelfde formaat van heeft laten weven. Dit tapijt siert nu de gemeenschappelijke hal van de nieuwbouw van het Montessori College Oost in Amsterdam.

Simone Rooskens was zijn dochter.

Musea

Werken van Anton Rooskens zijn onder te zien in het:

Werken

  • Danse      macabre, 1949, olieverf op linnen, 119 x 145 cm, Stedelijk Museum      Schiedam
  • Compositie      no. 1, 1955, olieverf op linnen, 95,5 x 105 cm, Stedelijk Museum      Schiedam



 salm, J.C.1837-1909; Bears signature; graveur, schilder. Geboren: 21 november 1837, Den Haag. Gestorven: 3 april 1909, Den Haag. Plaats en periode van werkzaamheid: Den Haag, van 1852 tot 1909 ; Lit. RKD            

 

 Sax,  Nicolas (1899-.....) Lit. Pieter Scheen p. 289

Jaap Sax

Naar navigatie springen Naar zoeken springen

Nicolaas (Jaap) Sax (Amsterdam, 15 november 1899Alkmaar, 29 juni 1977) was een Nederlands schilder, tekenaar en beeldhouwer. Hij is vooral bekend geworden van de Bergense School, de schildersgroep waarvan hij vanaf 1936 deel uitmaakte.

Jaap Sax schilderde vooral in een impressionistische stijl landschappen en stillevens. Hij woonde en werkte in zijn geboortestad Amsterdam en verder in Laren, Blaricum, België, Limburg (Nederland) en Bergen (Bergen Binnen). Na eerst een technisch beroep te hebben uitgeoefend, begon hij langzamerhand te schilderen als beroep. Daarvoor deed hij dat vooral als hobby. In Laren, waar hij aan het Eikenlaantje woonde, tekende hij de eerste impressionistische landschappen en dorpsgezichten van 'het Gooi'.

Sax besloot, na wat rondgereisd te hebben, om zich te vestigen in Bergen. Leo Gestel bood hem zijn herbouwde atelier aan. Hij woonde na Gerrit van Blaaderen in diens zomeratelier aan de Buerweg 21, waar nadien ook de schilder Dirk Filarski woonde. Ook Leo Gestel (Buerweg 4) en Charley Toorop (Buerweg 19) hadden er hun ateliers. In Bergen schilderde hij de polderlandschappen van de provincie Noord-Holland en werd daarmee ook beroemd.

Het latere werk van zijn hand is kleiner van formaat dan uit zijn beginperiode. Het werk schilderde hij ook minder breed en met grijsgroene kleuren, ingetogen van kleur, zoals kenners dat noemen.

Sax was naast schilder ook tekenaar, wat hij ook gebruikte in zijn schilderwerk. Hij staat erom bekend, dat hij erg precies tekende. Verder was hij ook nog beeldhouwer.

Schilderijen van zijn hand zijn onder meer opgenomen in de Rijkscollectie (ICN).

In 1972 en in 1974 had hij solo-exposities in het Stedelijk Museum Alkmaar.



 Vossen Andreas (1893-1963) Lit. Pieter Scheen p. 500

André van der Vossen (Haarlem, 26 februari 1893Overveen, 17 mei 1963) was een Nederlands grafisch ontwerper, kunstschilder en tekenaar. Opleiding in 1915 aan de School voor Bouwkunde, Versierende Kunsten en Kunstambachten te Haarlem onder meer volgde hij een opleiding in de houtsnedetechniek. Tevens verkreeg hij hier zijn vorming als ontwerper. Hij ontwierp ook boekbanden.

Vanaf 1917 tot 1933 was Van der Vossen verbonden aan de firma Joh. Enschedé en Zonen te Haarlem. In 1920 deed André van der Vossen voor het eerst mee aan de prijsvraag ter vernieuwing van de Nederlandse postzegel. In 1948 begon hij abstract te schilderen en in 1949 begon zijn jaarlijkse deelname aan de Salon des Realités Nouvelles (tot 1956).

In 1953 ontving hij zijn benoeming tot docent bij de Dienst Aestetische Vormgeving der PTT.

In 1963 overleed van der Vossen, en kwam er in het Haarlemse museum Huis van Looy een herdenkingstentoonstelling.

1928 Map met tien houtsneden met als onderwerp: Monnikendam-Volendam-Marken. Gedrukt en uitgegeven te Edam door de Klyne Librye. Van der Vossen ontwierp ook de tekening bovenaan de rijmprent ter gelegenheid van het huwelijk van prinses Juliana en prins Bernhard van Lippe-Biesterfeld op 7 januari 1937, met een tekst van Pieter Cornelis Boute



 

 Woudt, Gerrit (1911-1983); Lit. Pieter Scheen  p. 825: Woonde en werkte in Zaandijk.Loosdrecht; Londen. Leerling van J. Koeman, C. Bolding, H. Luns.; Hij schildert, aquarelleert, tekent (ook pen en pastel), etst en lithografeert in naturalistiche trant portretten, naakten, landschappen en stillevens.
Gerrit Woudt verkreeg 3 x de koninklijke subsidie. Was voor de W.O.II lid van "St. Lucas' en is lid van "De Brug" te Amsterdam. Gaf les o.m. aan P. Groot en P. Kwadijk. Lit.:  Auteur Scharten, C.A.Uitgever               Zutphen :Scharten, 1996 Collatie   168 p 31 cm